W miesięczniku Programista pojawiła się seria moich artykułów dotyczących podstaw programowania przy pomocy WPF.

  1. Część 1:
    Ostatnimi czasy Microsoft bardzo wypromował Windows Presentation Foundation jako swój główny framework UI. Przy pomocy WPF możemy projektować interface aplikacji dekstopowych, aplikacji Windows Store, a także tych pracujących na platformie Windows Phone. Windows Presentation Foundation podchodzi do projektowania interface’u z nieco innej strony, niż ma to miejsce w przypadku Windows Forms: tym razem nacisk położono na szerokie możliwości projektowania UI, uniezależniając go jednocześnie od aspektów sprzętowych i związanych z API systemu operacyjnego. Rozpoczęcie pracy z WPF wymaga jednak zrozumienia pewnych podstawowych koncepcji, o których właśnie chciałbym w tym artykule opowiedzieć.
    Więcej: Programista 1/2014
  2. Część 2:
    Po jakimś czasie pracy z dowolnym frameworkiem graficznym programista zaczyna odkrywać, że standardowy zestaw kontrolek to zbyt mało, aby napisać wygodną, dynamiczną i estetyczną aplikację. Na ratunek przychodzą wówczas różne darmowe i płatne internetowe repozytoria udostępniające multum dodatkowych komponentów. W przypadku WPF nie zawsze konieczne jest jednak korzystanie z zewnętrznych bibliotek, ponieważ we framework ten wbudowany jest bardzo elastyczny mechanizm pozwalający na stylowanie kontrolek – umożliwiając tym samym łatwą zmianę ich wyglądu, a także – w pewnym zakresie – również zachowania.
    Więcej: Programista 2/2014
  3. Część 3:
    Po przeczytaniu poprzednich części artykułu możemy mieć już pewne wyobrażenie na temat tego, jak bardzo elastycznie można modelować interface użytkownika w WPFie. Wiemy też, że przy pomocy szablonów (ControlTemplate) mamy możliwość przeprojektowania wyglądu kontrolki praktycznie od zera. Idźmy dalej! Ciekawe, jak daleko leżą granice możliwości tego frameworka…
    Więcej: Programista 3/2014
  4. Część 4 (napisana z Damianem Jaroschem):
    Windows Presentation Foundation wynosi projektowanie interface’u użytkownika na zupełnie nowy poziom. Dzieje się tak w dużej mierze za przyczyną języka XAML, który bez żadnych dodatkowych bibliotek czy rozszerzeń pozwala na opisanie wyglądu okien i stron, przygotowanie tematów graficznych dla aplikacji, wprowadzenie animacji, stylowanie elementów wyświetlanych w listach, czy wręcz zaprojektowanie własnych kontrolek praktycznie od zera. A to wszystko deklaratywnie, bez napisania pojedynczej linijki kodu. Kiedy jednak mamy już przygotowany interface użytkownika, trzeba zakasać rękawy i zacząć go oprogramowywać. W tej części podstaw WPFa chcemy więc opowiedzieć o wzorcu, który jest w tym frameworku promowany w szczególny sposób: o MVVMie.
    Więcej: Programista 6/2014